Szczawnica - Radiofonia

Współrzędne: 49°25' N 20°29' E49.4166667 20.4833333 (Szczawnica)

Szczawnica


Herb Szczawnicy	Flaga Szczawnicy

Gmina
- rodzaj

Szczawnica
miejsko-wiejska

Prawa miejskie

1962

Burmistrz

Grzegorz Niezgoda

Powierzchnia

32,9 km²

Położenie

49° 25' N
20° 29' E

Wysokość

430-510 m n.p.m.

Ludność (2008)
• liczba ludności
• gęstość

6032^[1]
183^[1] os./km²

Strefa numeracyjna
(do 2005)

Kod pocztowy

34-460

Tablice rejestracyjne

KNT

Położenie na mapie Polski

Szczawnica

TERC10
(TERYT)

2121611021^[2]

Urząd miejski³

ul. Szalaya 103 34-460 Szczawnica
tel. 18 262-22-03; faks 18 262-25-30
(e-mail)

Strona internetowa miasta

Dunajec w Szczawnicy

Willa "Pałac" (obecnie muzeum)

Muzeum na pl. Dietla

Szczawnica to miasto w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, od 1 stycznia 2008 siedziba gminy miejsko-wiejskiej Szczawnica^[3]. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa nowosądeckiego.

Szczawnica leży w dolinie potoku Grajcarka, który jest prawym dopływem Dunajca. Znajduje się między Pieninami a pasmem Radziejowej z Beskidu Sądeckiego.

Według danych z 30 czerwca 2007²⁴, gmina miejska miała 7378 mieszkańców.

Szczawnica jest znanym uzdrowiskiem już od połowy XIX wieku. Leczone są tam choroby układu oddechowego i przewodu pokarmowego, ze względu na występowanie szczaw alkalicznych słonych oraz korzystnych warunków klimatycznych. Uzdrowisko Szczawnica wróciło ponownie w 2005 w drodze sądowego porozumienia do przedwojennych właścicieli rodziny hr. Stadnickich. Szczawnica posiada wiele tras narciarskich. Najdłuższa (2 km) na Palenicę z 4 krzesełkowym wyciągiem i oświetleniem, przepustowość 2200 osób na godzinę, zarządzana przez Polskie Koleje Linowe.

W latach 1973-1982 połączona z Krościenkiem, nosiła wtedy nazwę Szczawnica-Krościenko. Od 1982 ponowny podział miast.

1 stycznia 2008 zmieniono rodzaj gminy Szczawnica z miejskiego na miejsko-wiejski, co w praktyce oznaczało wyłączenie poza administrację miasta obszarów dawnych wsi Jaworki i Szlachtowa (nadając im status wsi) oraz Biała Woda i Czarna Woda (nadając im status części wsi Jaworki). Z wyłączonych terenów powstał obszar wiejski gminy miejsko-wiejskiej Szczawnica. Manewrowi temu wtórowało nietypowe "odebranie" praw miejskich Szczawnicy: 1 stycznia 2008 odebrano status miasta gminie miejskiej Szczawnica z równoczesnym (tego samego dnia) nadaniem statusu miasta miejscowości Szczawnica.^[4] Zabieg taki wynikał wyłącznie z ustawowego wymogu uwzględnienia zmiany statusu gminy i miejscowości wchodzącej w jej skład. Pomimo tego czysto biurokratycznego zabiegu Szczawnica de iure i de facto nie utraciła praw miejskich i ich potem nie otrzymała.

W Szczawnicy rozpoczyna się Droga Pienińska – szlak pieszo-rowerowy malowniczo biegnący wzdłuż Dunajca (głównie po słowackiej stronie) i kończący się w słowackim Czerwonym Klasztorze.

W pobliżu znajduje się Góra Jarmuta, na której wg podań znajdować się miała pogańska świątynia.

[edytuj] Historia

W 1828 Szczawnicę nabyli Stefan i Józefina Szalayowie, po śmierci Stefana Szalaya uzdrowisko przejął w 1839 syn Józef Szalaj. To właśnie on jest uważany za twórcę uzdrowiska. W 1876 zapisał uzdrowisko krakowskiej Akademii Umiejętności. W 1909 od Akademii uzdrowisko kupił hr. Adam Stadnicki, po II wojnie światowej nastąpiło upaństwowienie zdrojowiska.